tatoy- το παιχνίδι σου

ο τέως σύντροφός της έφυγε μαζεύοντας κ το τελευταίο κουμπί που θεωρούσε δικό του. Αυτή γυρνώντας την πλάτη, ψέλισε ‘Πάρτα όλα κ μην ξαναγυρίσεις!’. Εκείνος τα πήρε όλα κ δεν την πήρε στα σοβαρά. Αυτά που τον άφησε να πάρει δεν ήταν μόνο δικά της. Ήταν κ του πατέρα της. Κ των παππούδων της. Κ των παιδιών της. Κ των μελλοντικών παιδιών της. Απλώς, εκείνη τη στιγμή αιμορραγούσε. Για έναν βιασμό, που εκείνος ευθυνόταν. Ο αποχωρισμός του τέως εραστή, ήταν επίπονος. Όχι μόνο για εκείνην, κ τα συντρίμμια της, αλλά κ γι’αυτόν. Ήταν τόσο κακομαθημένος που δεν πίστευε ότι μπορεί να τελειώσει έτσι. Ήταν τόσα πολλά αυτά που μπορούσε ακόμη να της πάρει. Ήθελε να εξασφαλίσει κ το μέλλον του. Τόσα χρόνια εργάστηκε στο εργοστάσιο του πατέρα της. Κοιτώντας πάντα το κέρδος. Το δικό του το συνέδεε έμμεσα κ με το δικό της. Βέβαια οι πράξεις του ήταν βέβηλες. Αλλά δεν τον ένοιαζε. Μετά από χρόνια, η ζωή τα ‘φερε έτσι κ την αντίκρυσε ξανά. Μέσα σε μια αίθουσα δημοπρασίας. Ήταν κ τα δικά της αντικείμενα εκεί. Κ αυτή το ήξερε. Σε μια στιγμή βλέπει το αγαπημένο βιβλίο της, που το είχε εκδόσει ο παππούς της. Ήταν ένα βιβλίο ιστορίας. Ασυναίσθητα ήθελε να ξαναγίνει δικό της. Να ανατρέξει στις σελίδες του. Να διορθώσει ότι κακογραμμένο υπήρχε. Κ γιατί όχι? Να το ξαναεκδόσει. Πριν κάνει την παραμικρή κίνηση, την έπιασαν τα κλάματα. ‘Ελ’ασ’’, της έκανε ο νυν εραστής της. Κ προσπαθούσε να την βγάλει από την αίθουσα.

οβολός της ψυχής

Ο κυρ Μήτσος στα νιάτα του ήταν κοινοτάρχης. Όχι ότι ήταν δημοφιλής. Τον έβγαλαν, όπως λέει, δε βγήκε. Λίγο το σόι της γυναίκας του από τη μία, λίγο το σόι το δικό του από την άλλη. Δεν ήθελε κ πολύ. Σαν άνθρωπος φοβόταν τη μοναξιά. Γι’αυτό έκανε κ 4 παιδιά. Τα χρόνια πέρασαν, οι καιροί άλλαξαν. Τα παιδιά κάποια στιγμή έφυγαν από το χωριό. Σπούδασαν. Έκαναν δικές τους οικογένειες. Αραιά κ πού, πότε ο ένας κ πότε ο άλλος, ανέβαιναν, για να δουν τον παππού πλέον. Είχε κ την ατυχία να χάσει τη γυναίκα του νωρίς. Μόνος του έμενε. Σ’ένα άδειο σπίτι. Άλλοτε βούιζαν τ’αυτιά του από τη φασαρία των παιδιών. Τώρα, ο μόνος που τον επισκέπτεται τακτικά είναι ο Γιωργάκης. Ο Γιωργάκης δεν είναι μικρός, όχι. Απλά έτσι τον φωνάζει ο κυρ Μήτσος. Χαϊδευτικά. Ούτε τον γνώρισε τυχαία. Είναι ένα από τα παιδιά που δουλεύουν με το πρόγραμμα ‘Βοήθεια στο σπίτι’. Το πρόγραμμα αυτό με τους κοινωνικούς λειτουργούς κ ψυχολόγους, που πάνε κ στα χωριά. Χτες, του είπε ο Γιωργάκης, θα σταματήσει να ‘ρχεται. Γιατί την κόβει την επιδότηση το κράτος. Κ οι δήμοι αρνούνται τόσο κόστος. Ο κυρ Μήτσος σήμερα δε σηκώθηκε απ' το κρεβάτι. Η μόνη σκέψη που στριφογύριζε στο μυαλό του ήταν κ η μόνη του παρηγοριά. Να του δώσει κάτι του Δημάρχου, μπας κ πιάσει τόπο. Αφού η κοινωνική πολιτική έχει μόνο ένα πρόσωπο σ’αυτή τη χώρα. Το χρήμα.

αποστόλή

Όσο περισσότερο μιλάω, τόσο λιγότερο καταλαβαίνω. Αυτό μου το έδειξε ένα σπάνιο είδος. Ανθρώπου (κι όμως, υπάρχει!). Στις μέρες μας (εν έτει 2007!). Δε μιλάει (ενώ μπορεί). Όχι επειδή ντρέπεται (το αντίθετο). Από άποψη. Δεν εκφράζεται απερίσκεπτα. Μάλλον δε θα μπορούσε να παίξει ποτέ του θέατρο (εμφανισιακά έχει τα προσόντα, δε λέω). Ίσως όμως κ ναι. Τώρα που το σκέφτομαι, σίγουρα. Θα καθόταν σε μια πολυθρόνα. Κ θα κοιτούσε το έργο. Να διαδραματίζεται μπροστά του. Θα μιλούσε στο τέλος. « Κι εδώ, τελειώσαμε », θα έλεγε. Θα σηκωνόταν. Θα τραβούσε την αυλαία. Μετά θα έφευγε. Ένας τέτοιος άνθρωπος σου δείχνει τον άλλο δρόμο. Όχι του θεάτρου. Της ζωής. Της ποιότητας ζωής, καλύτερα. Αυτής που ξεχάσαμε. Που δεν έχει καμία σχέση με την ελληνική πραγματικότητα. Με την εκφυλισμένη ελληνική πραγματικότητα. Μ’αυτόν το χαρακτήρα, λοιπόν, τον κατατάσσω. Στην άλλη άκρη της γραμμής. Στο συν Άπειρο. Δε σου βγάζει με τίποτα κάτι αρνητικό. Κάτι τέτοιο χρειάζεται κ η χώρα μας. Για τα δελτία ειδήσεων κυρίως. Αλλά, τέτοιοι άνθρωποι σπανίζουν. Γιατί, άραγε?

Βελλεροφόντης

‘Δεν ξέρετε εσείς!’ Αθάνατη ελληνική πραγματικότητα! Ή μάλλον εικονική πραγματικότητα. Ζούμε σ’έναν κόσμο(?) όπου ο καθένας μας είναι ό,τι θέλει να είναι. Σύμφωνα κ με γνωστό ελληνικό blog (τεκμηριωμένα μιλάμε πάντα). Οι μικροί ως Έλληνες (αλλά μεγάλοι ως δημοσιογράφοι) το ξέρουν καλά. Δεν έχεις πάει στρατό? Βγες πρωτοσέλιδο. Μόνο έτσι θα σωθείς. Κ θα διαφημιστείς παράλληλα. Τεράστιο ΘΕΜΑ με την εμπορευματοποίηση του Ι5. ΜΑΘΕ λοιπόν ότι δεν παίζω την παρτίδα που μου έστησες. Είσαι εξουσιαστής, εάν κ μόνο εγώ σου το επιτρέψω. Κλείνοντας την τηλεόρασή σου κλείνω κ το στόμα. Φερέφωνο ηλιθίων? Μάλιστα, αν αυτό μόνο μου/σου/του ταιριάζει. Στην Ελλάδα παρουσιάζεται μόνο μία καινοτομία. Να καυτηριάζει τη λούφα ο αρχιλουφαδόρος. Άντε δεν ντρέπεται αυτός. Γιατί δεν ντρεπόμαστε εμείς που τον ακούμε?

στηv μικρή μου

- Το παν δεν είναι ν’αγαπάς? - Όχι. Είναι να νιώθει ο άλλος την αγάπη σου. - Αν αγαπάς κ δεν το λες? - Τότε είσαι εγωιστής. Το κρατάς για σένα. - Κι αν το δείχνω μέσα από πράξεις? - Μπορεί να μην το καταλάβει. - Αν το έχει δεδομένο? - Τότε χρειάζεται κ να το ακούσει. - Κ αν φοβάμαι να το πω? - Μάλλον φοβάσαι ν’ακούσεις να το λες. - Κι αν είναι δύσκολο? - Δεν είναι ανέφικτο. - Δεν ακούγεται περίεργο? - Σε μερικούς καθόλου, σε άλλους πολύ. - Εγώ σε ποιούς ανήκω? - Εσύ θα το κρίνεις. - Πώς να κρίνω κάτι που δεν κατέχω? - Με την καρδιά. - Κι αν υπακούει στις προσταγές της λογικής? - Η λογική υπηρετεί την καρδιά. - Πάντα? - Στις ακραίες περιπτώσεις πάντα.

φούλουσα-foolusa

FBI:Fabulous Beautiful Intelligent έγραφε το μπλουζάκι που φορούσε. Τη στιγμή εκείνη ενστικτωδώς, ως βαμμένη ξανθιά, θεώρησα απαραίτητη την τσίχλα. Τα μάτια του φάνηκαν να ψάχνουν. Όταν είδαν το συνδυασμό τσίχλας-μαλλιού, δεν άντεξαν. Είχαν βρει τον κύριο ύποπτο που ζητούσαν. Τα πόδια του αργά κ με αυτοπεποίθηση ακούστηκαν να με πλησιάζουν. ‘Do u have an ID?’, ρώτησε. ‘Ναι’, του απαντάω. Αντί να βγάλω ταυτότητα, βγάζω την τσίχλα μου. Την κολλάω μπροστά στο Beauti κ φεύγω.

φως κωλος

‘Τα καλύτερα έρχονται’, ψιθυρίζει. Μία γυαλάδα θαμπώνει τα μάτια μου. Χαμόγελο. Ναι, αυτή η Crest φταίει. Κ ο οδοντίατρος. Που του τέλειωσε το άσπρο. Κ του ‘βαλε αυτό το χρυσό δοντάκι. Περιμένεις. Θα κλείσει δεν μπορεί. Ένα στόμα είναι. Πόσο θα πάρει? Θυμάσαι : Χαμογελάτε είναι μεταδοτικό. Σοβαρεύεις μήπως είναι εξίσου. Τίποτα. Με τη συζήτηση. Να πεις κάτι. Να το σώσεις. Δεν έχεις λόγια. Ανοίγεις το στόμα. Δε σου ‘ρχεται τίποτα. Το βλέπει. Θολώνει. Η λάμψη σε πλησιάζει. Τρομάζεις. Πάει να σ’αγγίξει. Ένα βήμα πίσω. Τώρα! Πεζούλι. Τακούνι. Αυτοκίνητο.Τα χειρότερα πέρασαν.. χωρίς επεισόδια!

ο θάνατος της μορφωσης

Βουνό ή θάλασσα? Δημόσια ή ιδιωτικά πανεπιστήμια? Εκπαίδευση ή κατανάλωση της τσέπης του μπαμπά? Από πότε η παιδεία κατατάσσεται? Λύκειο στο Αρσάκειο ή στο Ζυγός Καβάλας? Πτυχίο Νομικής Αθηνών ή Κομοτηνής? Αυτό μετράει στη μόρφωση? Πόση φθήνια ακόμη?

γυριστρούλα

Δοκιμάστρια καρεκλών. Βαριά δουλειά κ πολυσήμαντη. Απαιτεί ειδικό ντύσιμο, ανάλογο με την εταιρία. Στην προκειμένη περίπτωση κόκκινο μπλουζάκι φούτερ, κόκκινο τσαντάκι (ασορτί με τον τοίχο) κ μπλε αντρικές παντόφλες (τουλάχιστον 4 νούμερα μεγαλύτερες). Δύσκολο πόστο. Απαιτεί εγρήγορση: να δοκιμάσεις όλες τις καρέκλες, πριν αλλάξει η δυναμική του χώρου. Αλλά κ άνεση: μη σε καταλάβουν. Χώρος? τα McDo της Ομόνοιας. Target group? Κάθε καρυδιάς καρύδι. Άλλος φτιάχνει τη δόση του, άλλος τις τσέπες του κ άλλος ...bracelet. Υπάρχουν κ οι παππούδες που ρεμβάζουν. Αυτοί είναι ίσως η καλύτερη περιγραφή της Ελλάδας για το απώτερο μέλλον. Γλώσσες? ποικίλες κ όχι καθαρές. Πίσω ακούγονται αραβογαλλικά, δίπλα αλβανικά κ λίγο πιο πέρα τσέχικα. Υπάρχει κ μία άλλη κατηγορία. Οι άσχετες. Φοιτήτριες που εισβάλλουν στο χώρο, με ξανθιές ανταύγες κ μικρά λοξά τσαντάκια. Ανάμεσα σε όλους υπάρχουν κ οι εξαιρέσεις. Μία κυρία μιλάει στην τηλεόραση κ σε δυο τραπεζάκια μπροστά της. Ένας άλλος είναι με το κράνος του. Θα μπορέσει άραγε να φάει έτσι? Από πίσω οι δημόσιες τουαλέτες της Αθήνας, όταν φυσικά δεν υπάρχει επιτήρηση. Η δοκιμάστρια τα ξέρει όλα αυτά. Φτιάχνει λίγο τον κότσο της κ κοντοστέκεται. Γλυκοκοιτάζει το πόστο των παππούδων κ προχωράει δυναμικά μπροστά. Όλες οι δουλειές, έχουν κ τα καλά τους ;)

εις αγγελάκια

‘απαγορεύεται να απαγορεύεις, ακόμα κ στον παράδεισο’ , μου είχε πει κάποτε ο νονός μου. Δεν πολυκατάλαβα τι μου είπε τότε. Η εξήγηση ήρθε χρόνια μετά. Όταν χρειάστηκε να συμμαζέψω τα ασυμμάζευτα στο mail μου. Είχα απαγορέψει ρητά στον τότε σύντροφό μου να ασχολείται με την προσωπική μου ζωή. Στο τμήμα εκείνο που δεν τον αφορούσε, τουλάχιστον. Το όλο θέμα ξεκίνησε από ένα λάθος μου. Το ρήμα. Ούτε που το κατάλαβα. Μέχρι τη στιγμή που διαπίστωσα την παραβίαση της ρήσης μου. Δε φταίει η Εύα. Ούτε φυσικά ο υπάκουος Αδάμ. Φταίει το ίδιο το φρούτο. Που υπάρχει. Κ τότε ήρθε η φώτιση. Κατέστρεψα το φρούτο. Κ μαζί του χάθηκε κ ο παράδεισος!

ο νέος

ένα παιδί μετράει τ’άσπρα. Πιόνια της σκακιέρας. Είναι λίγα. Φυσικό είναι. Αφού έπαιξε με αντίπαλο την Ωριμότητα. Έχασε πολλά. Αλλά κατόρθωσε να νικήσει. Κ να μπει στον κόσμο των μεγάλων. Καλώς μας ήρθες, λοιπόν. Του χρόνου τέτοια μέρα θα ‘χεις κουραστεί κ γεράσει τόσο, που θ’αφήσεις ένα άλλο παιδί να παίζει στη θέση σου. Καλό ξεκίνημα νέε, Χρόνε.

αρκούδι, που δε χορεύει?

Ή κανείς, ή κ οι δυο μαζί. Μία φράση. Πολλά τα νοήματα. Πολλοί την ξεστόμισαν. Λίγοι την τήρησαν. Έτσι κ ο Χρήστος. Την είπε. Αλλά ανήκει στους πολλούς. Ζηλεύει τους λίγους. Δεν αφήνεται. Τι να του πείς? Καμμένος... λέει ο κολλητός του. Θέλει. Το βλέπεις στα μάτια του. Κ προσπαθεί. Να θέλει. Παρόλα αυτά, ακόμα δεν τα κατάφερε. Η Μαρία, κυρία. Του το ξεκαθάρισε από την αρχή : εγώ νοικοκυρά δε γίνομαι. Ή κανείς στην κουζίνα ή κ οι δυο. Δε φταίει κανείς. Φταίνε κ οι δυο ;-)

τάρανδος

‘Όχι πια σεξ, μόνο σχέση’, μου είπε κ γύρισε από την άλλη. Ξαφνικά βγήκε από μέσα μου η καλή νεράιδα. Εκείνη που έβλεπα στα παιδικά, όταν ήμουν μικρή. Η σχέση μας πέρασε σ’άλλο επίπεδο, σκέφτηκα. Έχει πλέον ουσία κ νόημα. Δε σκορπίζεται άδικα σε ατέλειωτες ώρες απότομου πηγαινέλα. Θα πρέπει να είμαι χαρούμενη, συλλογίζομαι. Όχι άλλος ιδρώτας. Όχι άλλο ντουζ. Τέρμα η ανησυχία της ημέρας για το πέρας της νύχτας. Αντίο στις επίπονες αποτριχώσεις, τα αρώματα, τις κρέμες. Όλες αυτές οι πολύωρες, επιτηδευμένες ενέργειες θα λάβουν τέλος. Θα πρέπει να χαίρομαι, σκέφτομαι. Θα πρέπει να χαίρομαι.. Θα πρέπει να... Θα πρέπει.. Θα..

ο πιο ηλίθιος άθλιος

Είμαι εγώ. Που ξέρω ότι θέλω. Αλλά ακόμα δεν έχω πάει. Δεν έχω πάρει ένα κιλό καραμέλες κ μία σακούλα μπαλόνια. Το ξέρω ότι τα πιτσιρίκια τρελαίνονται. Ξετρελαίνονται. Εδώ, λίγο πιο πάνω. Στο τροφείο της αγάπης. Χωρίς ορφανά. Με πολλή αγάπη. Δεν είναι δύσκολο. Το παν είναι ν’ανοίξει η πρώτη πόρτα. Της καρδιάς μου.

blogfather

Σηκώνω το ποτήρι. Βάζω μια γουλιά καφέ στο στόμα μου.‘Ακούς εκεί, να βγω κ μλκας! Ποιός? ΕΓΩ’. Γκλουπ. Ε, εσύ του ΕΓΩ, μου την έσπασες τελικά. Πάντα έτσι απαντάς. Βαρέθηκα. Superman, Batman, Spiderman, Zoro, μας είπαν. Εσύ εκεί. Πρέπει να είσαι υπερ-ήρωας τελικά. Άλλη πάστα. Σταματάω. ‘Δεν ξέρει μάλλον με ποιόν τα ‘βαλε.’ Γκλούπ! ‘Θα φωνάξω τους δικούς μου. Τότε να δω που θα κρυφτεί.’ Γκλουπ! Γκλουπ! Γκούχου-γκούχου. Ε..Χριστούγεννα, παιδιά! Τα φτυάρια κάτω. Φταίω εγώ. Που διαβάζω αυτά που διαβάζω. Αλλά μ’έχει συνεπάρει το είδος. Είναι η blogoτρομοκρατία. Δε θα πάψει να υπάρχει. Λέγεται κ ηλεκτροmafia. Κ, όπως κάθε θηλυκό, έχει όπλα. Θανατηφόρα κ ευπροσάρμοστα. Σήμερα το μενού μας προτείνει τη δημοφιλία. Όσο πιο αγαπητός, τόσες περισσότερες σφαίρες. Θυμώνεις με κάποιον? Βάλε τους δικούς σου να καθαρίσουν. Ήρεμα κ πολιτισμένα. Υπάρχει ιεραρχία εδώ. Τι το περάσατε? Ο Αρχηγός απλώς διαμαρτύρεται. Οι άλλοι καθαρίζουν. Αυτός προσφέρει τη σιγουριά του γέλιου. Οι άλλοι ζητάν κι άλλο. Η προσφορά του παραμένει σταθερή. Η ζήτηση αυξάνεται. Αυξάνεται σιγά-σιγά κ η αξία του. Κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο. Μόλις φτάσει αρκετά ψηλά (ναι, φαίνεστε ακόμα γελιο-διψασμένα ανθρωπάκια) σταματάει. Κ δε σου προσφέρει αυτό που τόσο παθιασμένα-εξαρτημένα ζητάς. Εστιάζει σ’αυτό που ζητάει αυτός. Μόνο αυτό. Όχι γέλιο. Εσύ ξεπουλάς τους ανθρώπους που αντιμίλησαν. Χωρίς δεύτερη σκέψη. Χωρίς ελευθερία λόγου (θέλεις τη δόση σου, δεν αντιλέγω). Κ ξανα-ξεκινά η ιστορία. Κ ξανά τα ίδια... κ ξανά... (μεταξύ μας, ξέρεις κανέναν που να γλίτωσε το κραχ?)

μίξερ,πολυμίξερ.. stop!

Άγιε μου Βασίλη, αυτή την εποχή (αλλά κ κάθε εποχή), όλοι κάνουν ευχές. Μέσα σ’αυτές τις ευχές ζητάνε διάφορα. Άλλος σπίτι, άλλος γυναίκα με σπίτι, άλλος παιδί κ γυναίκα με σπίτι κ.ο.κ. Το μόνιμο promotion της αγοράς είναι οι ευχές. Κάντε ευχές! Δεν κοστίζουν τίποτα. Ίσα-ίσα. Είναι σαν τα όνειρα. Πόσο κοστίζει να ονειρεύεσαι κάτι που δεν έχεις? Κοστίζει, αλήθεια? Μάλλον αφήνει ένα θετικό συναίσθημα στη φαντασία του υποσυνείδητου. Γι’αυτό έχουν πέσει όλοι με τα μούτρα στον Άι-Βασίλη. Αν μπορούσα να μιλήσω σ’όλους αυτούς τους promotάρηδες, ένα πράγμα θα τους έλεγα : ο Άι-Βασίλης πάει. Πέθανε. Έχει χρόνια τώρα. Υπήρξε όμως κάποτε, δε λέω. Αλλά όχι τώρα. Τώρα είμαι εγώ, εσύ, αυτός στη θέση του. Γι’αυτό δώσε μία υπόσχεση σε μένα, σε σένα, σ’αυτόν. Δώσε μία υπόσχεση κ προσπάθησε ένα μόνο πράγμα : να σταματήσει το promo με τις ευχές. Κοίταξε γύρω σου. Τι βλέπεις? Ένας κόσμος. Αλλά δεν έχει νόημα να ζητήσεις κάτι. Ούτε την καρέκλα που κάθεσαι. Μόνος σου ήρθες κ μόνος σου θα φύγεις. Γι’αυτό φέτος, σε παρακαλώ, μην ευχηθείς καλύτερη καρέκλα. Δεν έχει νόημα. Αγάπα μόνο το συναίσθημά σου, όταν κάθεσαι.

ase.gr

Υπάρχει μία άποψη στη χρηματοοικονομική επιστήμη που βασίζεται σε μία υπόθεση. Υπάρχει, λέει, ασυμμετρία πληροφοριών. Τώρα δεν ξέρω αν πρόκειται τόσο για οικονομικό φαινόμενο, όσο για κοινωνικό. Ας υποθέσουμε ότι εγώ είμαι η Αννούλα. Εγώ ξέρω τι μέγεθος σουτιέν φοράω. Έστω ότι είμαι ερωτευμένη με τον Ανδρέα. Ξέρω ότι το πρώτο που κοιτάει ο Ανδρέας είναι το στήθος. (Μη ρωτάτε πώς. Το ξέρω). Ο Ανδρέας, όμως, δεν είναι μόνος του. Έχει μία αγορο-παρέα κολλητούς. Μαζεύονται αραιά κ πού κ συζητάνε για ‘γυναίκες’. Το μόνο που μου μένει να κάνω (για να ‘ψήσω’ τον Ανδρέα) είναι να επιδείξω στους ‘κολλητούς’ του τα προσόντα μου (29 κατασκευαστές νταραβεριού συνιστούν wonderbra). Οι φίλοι του, ως ανίδεα αρσενικά, τσιμπάνε. Μεταφέρουν στην καθιερωμένη κυριακάτικη συζήτηση το μήνυμα. Προκαλώ ένα πρώτο ερέθισμα στον Ανδρέα κ παράλληλα η αξία της μετοχής μου ανεβαίνει. Οι οιωνοί είναι άριστοι. Το μόνο που έχω να κάνω είναι να κρατήσω την αξία της μετοχής μου σε υψηλά επίπεδα. Αν πειστεί κ αγοράσει, άντε μετά να πουλήσει.. Αυτό δεν είναι εγκλωβισμός, θα σου πουν. Είναι δική σου επιλογή.. άντε να σε δω τώρα!

ιδεοκρατία

Πες μου πώς είναι η σύντροφός σου, για να σου πω πώς είσαι. Όχι ποιος. Πώς. Τον Γιώργο δεν τον ξέρω. Όχι καλά, τουλάχιστον. Τον έχω δει δυο-τρεις φορές στα πλαίσια παρέας. Δεν είναι ιδιαίτερα όμορφος. Κοντόχοντρος, με μικρά δάχτυλα και ελαφριά φαλάκρα. Το πιο έντονο χαρακτηριστικό του είναι η φωνή του. Καταλαβαίνεις με μιας ότι μπήκε στο κτίριο. Από τη στιγμή που θα ανοίξει το στόμα του. Ακόμα κ με τρεις ορόφους διαφορά. Φταίει το κτίριο. Παλιό. Αλλά κ η φωνή του δεν πάει πίσω. Σου θυμίζει αλητάμπουρα. Απ’αυτούς που τριγυρνούν, φωνάζουν, βρίζουν κ την πέφτουν σε όλες. Δεν τον είχα σε εκτίμηση. Ώσπου γνώρισα την κοπέλα του. Την Ξανθίππη. Χαμογελαστή κ ήρεμη. Μου μίλησε γι’αυτόν. Παρόλο το άγχος του κ τις σπουδές του (post-ανώτερες δεν υπάρχουν), έβρισκε πάντα χρόνο γι’αυτήν. Ο Γιώργος, λέει, έχει δύο εικόνες. Την προς εμάς (σάτυρος, είρων, πνεύμα αντιλογίας). Την προς αυτήν (τρυφερός, γλυκομίλητος, κύριος). Το προηγούμενο αγόρι της το έλεγαν Σωκράτη. ‘Καλύτερα αλητάμπουρας κ ήρεμη, παρα φιλόσοφος κ οξύθυμη’, μου είπε χτες. Την πιστεύω.

φαγητό

Ξυπνάω το πρωί. Κοιτάζω δίπλα μου. Κανείς. Κοιτάζω απέναντι. Υπάρχει κάποιος. Δεν κουνιέται. Κοιμάται ή τον σκότωσα κ δε θυμάμαι? Είναι στο πάτωμα. Τα μάτια ανοιχτά. Ήχος κανένας. Αναπνοή? Δεν ξέρω. Μας χωρίζει ένα πλέγμα. Δεν είναι εύκολο να τον πλησιάσω. Κι αν τον πλησιάσω, θα τρομάξω? Θα τρομάξει αυτός? Προσπαθώ να φύγω. Τα πόδια δεν ανταποκρίνονται στις προσταγές της σκέψης μου. Κάτι συμβαίνει. Το δωμάτιο δε μου φαίνεται γνωστό. Ποιος είναι αυτός απέναντι? Γιατί δεν μπορώ να σηκωθώ? Πού είμαι? ‘Ήρεμα’, μου λέει μια φωνή από πίσω μου. Γυρίζω να δω. ‘Ήρεμα’. Είναι κάποιος απέναντί μου. Αχ, κάπου τον ξέρω. Κάτι μου θυμίζει. ‘Ήρεμα’. Είναι μπροστά μου. Το μόνο που βλέπω είναι ένα μαύρο κεφάλι που ξεπροβάλλει κ μου κόβει τη θέα. Προσπαθώ να μιλήσω. Δε βγαίνει φωνή. Έχω κομπλάρει. Κάπου είμαι, κάτι έχω πάθει κ κάποιος με έφερε εδώ. ‘Ήρεμα, δεν είναι τίποτα’. Το ένστικτό μου μιλάει. Σε λίγο θα τελειώσουν όλα. Νιώθω την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά. Σηκώνω το κεφάλι μου. Βλέπω ένα μεταλλικό αντικείμενο να κατευθύνεται προς το μέρος μου. Έρχεται με φόρα. Όχι. Δεν είναι η ιδέα μου. Τακ ! ..καλή όρεξη

πλανήτης

Βάλε στο μυαλό σου το χειρότερο. Κι αφαίρεσε κάτι. Το ότι είσαι ακόμα ζωντανή. Όχι στη σκηνή. Στο σπίτι σου. Ναι, ανάμεσα σ’αυτούς τους τέσσερις τοίχους. Εκτός από την ύπαρξή σου δεν έχεις τίποτα άλλο. Κι όχι μόνο αυτό. Όλα τα άλλα είναι στη χειρότερη κατάσταση που θα μπορούσαν. Όλα. Στη χείριστη. Τι σου μένει να κάνεις? Σωστά. Βγες έξω. Και τραγούδα.